@Su

O kadar iyi saklanmışım ki bulamadılar, anne!
Sessiz ve sakin geçen bir çocukluğun ardından o kız çocuğu bir gün arkadaşlarıyla dışarı çıkıp oyun oynamaya çalışır. Ama onların arasında hep biraz fazlalık gibi hisseder kendini. Sanki oraya ait değildir. Sanki orada olmak kendi isteği değil de bir zorunluluktur.
Bir gün saklambaç oynamaya başlarlar.
Ebe saymaya başlar.
Kız çocuğu binanın arkasındaki köşeye saklanır.
Ebe saymayı bitirir, herkes aramaya başlar.
Kız çocuğu saklandığı yerde bekler.
Dakikalar geçer.
Kimse gelmez.
İçinden sevinir:
“Beni bulamadılar.”
Derken akşam ezanı okunur. Mecburen saklandığı yerden çıkar. Eve doğru yürürken fark eder ki herkes çoktan gitmiştir. Belki üç tur daha oyun oynamışlardır.
Ve kimse onun yokluğunu fark etmemiştir.
İçine garip bir düşünce düşer:
“Allah Allah… Unuttular mı?”
Eve girer.
Annesine gururla seslenir:
“Anne, biliyor musun? O kadar iyi saklandım ki bulamadılar!”
Oysa kimse aramamıştı.
Ben bulunamayan değil,
aranmayan çocukmuşum meğer.