@Su

Bazı şeyler vardır, insan ya kendini ateşe bırakır ya da ömrünü uzaktan ısıtır.
Ben ilkini seçtim hep.
Yanmayı bilerek, külün neye benzediğini merak ederek, geri dönüşü olmayan yollara biraz da isteyerek girdim.
Bana “senlik değil” dediler.
Belki de değildi.
Belki ben bir yere sığacak kadar az, birinde kalacak kadar temkinli sevmedim hiçbir zaman.
Benim meselem hiçbir zaman birinin yanında olmak olmadı.
Ben, birinin yokluğunda bile içimde bir şeyin yaşamaya devam etmesine inandım.
Bu yüzden sustum.
Bu yüzden bazı şeyleri adlandırmadım.
Çünkü bazı isimler söylendiği anda küçülür.
Sonunu biliyorum.
Bazı yolların nereye çıktığını, bazı ellerin ne zaman çekildiğini, bazı şeylerin insanın içinde nasıl sessizce kırıldığını biliyorum.
Yine de dilemekten vazgeçmedim.
Belki bir yerlerde, benim kadar göze alabilen bir kalp vardır.
Belki de yoktur.
Fark etmez.
Ben yine de göğe bakıp aynı şeyi dileyeceğim:
Var ol ey sevgili.
Ben seni bulamasam da, var olduğuna inanmak bile bazen yaşamaya yeter.

-Su