@Uyku

sanırım artık yazmaya çekinmeyeceğim.

Peki.

"Yanlış Boşluk, Aptal Şarkı

Hiçbir yere ait değilim
Her yerden kaçmak istiyorum
Yok olmak yeterli değil, çünkü o boşluk değil
Sadece uçmak mı? Bilmiyorum

Sanki o an çok dardı,
Sanki her şey üstümdeydi
Sanki dövülmekten pert olmuş gibi
Kimse bana dokunmadı ama her yerim ağrıyordu

Henüz büyümedim bile
Ama en yaşlısıymış gibi hissediyorum
Hatta o kadar kötü bir yaşamım olmuş ki
Dünya benim adımı görmekten yorulmuş gibi

Hayır, konuşmayacağım, istemiyorum
Ama konuşmazsam belki de büyüyecek her şey
Yazayım mı, çizeyim mi, sessizce çığlık atmak için?
Unutmaya
Çalışmaktan
Yoruldum

Neden bu kadar küçük hissediyorum? Çaresiz miyim?
Bilmem ama sanki bir boşluk var.
Sebepsizken bir kırığım var
Şimdi buna, 'aptal şarkı' diyelim

Yapayalnızım, kaçamam
Bazen uçmayı, dinlenmeyi, yok olmayı isterdim
Yok olmak yavaş yavaş ölmeye mi benzer?
Şimdi bu dediğime 'boş düşünce' ya da 'son mektup' mu diyeceksin?

Gerçeği bulamadım, seni anlamadım, uyuya kaldım
Ne yanlış, ne doğru, karıştırdım
Sebepsiz yere çığlık mı attım? Geceden mi korktum? Seni mi korkuttum?
Şimdi bana 'deli' de veya görmezden gel

Duvarları yıkıyorum, parmaklarım kanıyor, kırılıyorum
Sessiz bir acı mı, sürünen yılan mı?
Hataların fısıldaması mı, bilinmeyen isimler mi?
Gölgelerin gökyüzünde boş gösterisi mi?
Yankının içimde gecenin boşluğu gibi durması mı?

Düşüp kalk, yan, kırıl, konuş ağla, nereye kadar acıtır ki?
Sadece bozulan bakış, açık gökyüzü, huzurlu gerçek
Hepsi doyurdu, ruhum cevap veriyor
Ölüm mü? Dünyayla barış mı? Sonsuz küslük mü bu?"

Bilerek tamamen ölçüsüz yazdım. Çünkü bu yazdığım bir kitabın çocuk karakterinin şiiriydi. Sanırım çok uzun oldu- pardon. #şiir