@Uyku

annem yemek yapmamı istiyor. hem yapmak istemiyorum, hem de onu yormak istemiyorum. yapacaktım, ama yapmak için fazla yorgundum. isteksizliğimi görünce "tabii sen sabahtan beri oturmuşsun, ben yoruldum. insan bir annesine yardım eder, birşeye ihtiyacı olup olmadığını sorar, ben hizmetçiyim sen prensessin zaten, bir yardım etsen öleceksin sanki, ben kendi başımın çaresine bakarım, senin yardımına ihtiyacım yok. ne yaptın sanki tüm gün? bana temizlik mi yaptın, yemek mi yaptın? ne yaptın mesela? hiç düşünmüyor da 'annem yorulmuştur, yardım edeyim' diye. alt tarafı bir yemek yapacaksın.".

yemek yapmak zorunda bile değildi. her gün yemek yapmak için bunu söylemesine gerek yoktu. onu anlıyorum, anlamasam tereddüt bile etmezdim zaten. ama ne düşündüğümü bile bilmiyor, ne yapmak istediğimi ya da büyüyünce ne olacağımı bile bilmiyor.

bir gün gideceğim evden zaten. hala büyümeyi beklemem lazım, değil mi?

çok ergence konuştuğumun farkındayım.
sanki herkesin kendi derdini görmezden gelir gibi.
shit gibi hissediyorum, bi de yaşıma başıma bakmadan üzülmek, yalnız hissetmek gibi şeyler yaşıyorum. sanki yetim öksüz gibi çaresiz hissetmekten de utanmamak, benden daha beterleri var amk, neyin tribine giriyorum sanki??!
insanlar yalnız yaşadığı için depresyona girerken ben o

yalnızlıığın canını yerim. kalabalık bir yerde yalnız kalmak için kendimi yiyip bitirirken, büyüyünce yalnız yaşarken evde boş oturma derdim yokken, neden aile hayatını(evlilik, annelik vs) tercih edeyim ki?

Şimdi bana "sen yalnızlık ne demek bilmiyorsun, kolay değil" demeyin. gayet iyi biliyorum o hissi, ve bana huzur veriyor.