@Uyku

Bu yaşadığımın ne olduğunu sorduğumda bana internet: "şiddetli akut distonik reaksiyon" dedi.

İki sene önce, bir ilacın yan etkisi sonucu spazm türü bir felç benzeri bir deneyimim oldu.
İlk kasılmalar ikindi vakti/öğleden sonra başladı. boynumun fazla yanda olduğunu hissettim, resmen çok yana dönmüşüm ve ellerimi kasıyorum. çok uzanmaktan dolayı uyuştuğumu düşündüm. yürüyebildim. yemek yerken dilimin ağrıdığını, hareket ettiremediğim, boynumu kastığımı, ellerimi büktüğümü ailem fark etti, kızdılar, kasıtlı mı yapıyormuşum, "ağır bir hasta" değilmişim, sadece birkaç gündür midemi üşütmüşüm. çok kızdılar, gidip yüzümü bile yıkayamadım, ki o kadar bozuldu tüm kaslarım.
Baktılar ki düzelmiyorum, ambulansı aradı annem.
Bende de spazm, kısa süreli bayılma olmuştu. çok kötü, yutkunmam zor, dilim istemeden hareket ediyor, boynum kasılıyor, ellerim çarpılıyor, belim kasılıyordu. daha da olmuştur, ama en rahatsız olduğum dilim, boynum, belim ve ellerimdi.
ambulansa bindiğimizde sedyede yatarken parmaklarıma çok keskin bir acı gelmişti. ve koluma da aynı anda. kolumdaki çok büyüktü. iğne sanırım. ama normalde iğne beni bu kadar acıtmaz. hemşire damar yolu açıyormuş. çok acıtıyor, ve rahatsız ediyor. annem sakinleştirmek için arkadaşlarımn akşamları bana yazdığı günlük mesajları okuyordu, cevaplıyordum, ortam sakindi. ama konuşmam zor, dilim bükülmüş, çenem yamuk.
hasteneye gelince şikayetle bağıran hemşirelerin "ek bir ilaç" alıp almadığımı sorduğunu, annemin de hafif ağrı kesiciler ve hayvan korkusu antidepresanı harcinde bir ilaç almadığımı söyledi. Hemşire "neden telefonda, antidepresan aldığını söylemediniz?" diyordu. annemi resmen azalrayanlar vardı. hemşirelere biraz kızmıştım, çünkü herkesi azarlıyorlardı. ve durmadan koluma ve ellerime iğne vuruyorlardı.
Tekerlekli sandalyede oturduğumu, bazen sedyeye bindiğimi, çok fazla sıra beklediğimizi ve kapılarda annemin doktorlarla sıralar için tartıştığını hatırlıyorum. bazı çocuklar bana bakıyorlardı. bir deli çocuk da(3, 4, belki 5 yaşlarında) bana el sallamıştı, gülmüştü ama iyi gülmek, dalga değildi, selam verir gibi, ben de el sallamak istedim ama sallayamadım.
Bir doktor adam vardı, aptal gibi. beni karşısına alıp çenemden elleriyle tuttu zorla düz çevirmeye çalıştı ama ben yana kasılıyorum, o da buraya çekiyor. ne yapıyordu anlamadım. "tamam birşeyi yok, psikolojik, gerginlik, yan etki falan" dedi. sonra tekrardan sıraya aldı. geldiğimizde aynı şeyleri söyledi. üçüncü ya da dördüncü sırada geldiğimizde annem doktora bağırdı "Nasıl 'bir şeyi yok'? görmüyor musunuz?! Felç oldu! Bayılacak!" diyordu, ben de bayıldım, belim kasılmaktan düşecektim neredeyse.
Sonra bir şey oldu ama hatırlamıyorum, sanırım bayılmışım, annem öyle dedi. kapının kenarında tekerlekli sandalyenin yanında bayıldığım için hemşireler beni başka bir odadaki sedyeye almış, iğne mi vurdular, başka bir ilaç mı verdiler, serum mu taktılar, tansiyon mu ölçtüler hatırlamıyorum ama orada birşey yaptılar. sonra başka bir doktora yönlendirdiler.
O doktorun sıra kapısını ararken tüm hastaneyi turlamışız. Annem o sırayı ararken koridorda bana "Bugün film izleyecektik, hasta olmuştun zaten iyileşmek üzereydin, neden böyle oldu şimdi? Sadece mide bulantısı ilacı almıştık." dedi. Çok mutsuz ve umutsuz hissettim. Öleceğimi sandım. o an boynumun aşırı bükük ve çenemin aşırı yamuk olduğunu hatırlıyorum.
Sonra bir doktorun sırasına mı geçtik?
Hatırlamıyorum, orada uyumuş ya da bayılmış olabilirim.
Sonra perdelerle oda gibi olmuş bir yerde sedyede uzanırken buldum kendimi. kolumda serum vardı. sonra annemle sohbet ettik, sonra yine elime koluma iğneler yapıldı sanırım, yine tansiyon mu ölçüldü, yoksa serum mu yenilendi, hatırlamıyorum.
Sonra uyudum, uyandığımda daha hafiftim ama hala hareket edemiyorum.
Sonra uyudum, uyandım, daha hafiftim, benzer işlemler.
Sonra tekrar uyandığımda annem uyumamı söyledi, sabah olunca eve gideceğimizi söyledi
Tekrar uyudum, uyandığımda sabaha yakın saatlerdi, düzelmiştim. düzelmiş hissediyorum. hafiflemiştim. bir-iki saat sonra taburcu edildim.