@Yasso

Bu akşam kafamın içinde bir uğultu var. Ne susturabiliyorum ne de tam olarak anlayabiliyorum. Gelecek dediğim şey, sanki henüz yaşanmamış bir an değil de çoktan üzerime çökmüş bir ağırlık gibi. Olmamış ihtimallerin yorgunluğunu hissediyorum omuzlarımda. Ya olmazsa diye başlayan cümleler, içimde büyüyüp kendine yer açıyor.
Stres, sanki görünmez bir misafir gibi; davet etmedim ama gitmeye de niyeti yok. Her düşünce bir diğerini tetikliyor. Bir yol seçiyorum kafamda, sonra o yolun sonundaki belirsizlik korkutuyor. Sanki hangi adımı atsam yanlış olacakmış gibi bir his… Durduğum yerde bile yoruluyorum.
İçimde bir ses “yetişmen lazım” diyor sürekli. Neye, kime, hangi zamana yetişeceğimi bilmiyorum ama geç kalıyormuşum gibi bir telaş var.