@ZeynepDurmaz

“ Adım attığımız her anda bir sürü insanla denk düşüyoruz. Gün içerisinde sayısız kalabalığın içinden sessizce geçip gidiyoruz. Onca kalabalığın içinde, yalnızlığı sırtlıyor omuzlarımız. Herkes birbirinden kaçarcasına hızlı hızlı adımlarla yürüyor, artık yürürken kimse kafasını yerden kaldırmıyor. Gözler ileride değil, zeminde dolaşıyor. Fark ettiniz mi ? Sanki hepimiz duyguları alınmış robotlara dönüşmüş gibiyiz. Kimsenin yüzünde tebessüme dair bir şey kalmadı. Önceden insanlar birbirini gördüğünde gülümser, tebessümünü kimse kimseden saklamazdı. Zaman geçti, yaşam değişti ve insanlar artık birbirlerine buruk tebessümler yollar oldu. Hatta bir çok insan artık gördüğünde birini tebessümle değil, hüzünle bakardı. Belki mutluluk yoktu ama insanın yaşadığını, hissettiğini kanıtlayan hüzünler vardı. Fakat bu son dönemlerde artık kimsenin yüzünde ne bir tebessüm ne de bir hüzün var. Şimdi hepimiz hissiz varlıklar olmuş gibiyiz. Oysa bizler duyguları olan varlıklarız. Hepimiz yüzümüze sabit bir yüz maskesi yerleştirdik ve ne yaparsak yapalım, nereye gidersek gidelim, kime denk gelirsek gelelim o maskeyle devam eder olduk. Hislerimizi maskelerin ardında saklarken, şimdi de maskelerin ardına saklanmış hislerin de yavaş yavaş yok olmasına sebep oluyoruz. Söyler misiniz, hislerini kaybetmiş bir insan, insan sayılır mı ? Bence sayılmaz, o ancak bu düzenin sebep olduğu, değiştirdiği makinelerden biri olur. Kısaca insan, insanlığını unutmuş bir varlığa dönüşür. Oysa bize hep en önemli şeyin, insanca yaşamak olduğunu öğretmişlerdi. Biz insanlar ne zamandan beridir, öğrendiklerimizi bu kadar çabuk unutur olduk? Ne zamandan beridir insanı insan yapan duygularımızı, hislerimizi, ruhumuzu unuttuk ? ”
Z.D.


#birkaragülmeselesi