@araftanbiri

Ve ben hayatımda ilk defa intihar etmek istemedim.
Her doğum günümde, kenara ayırdığım üç beş kuruşla aldığım pastanın mumlarını üflerken bile ölmeyi dileyen ben değilmişim gibi.
Üzerinden bir yıl geçti. Bunun nedenini ancak şimdi fark ediyorum.
Çünkü o olay beni öyle bir yere sürüklemişti ki ansızın ölüyor gibiydim. Her saniye bir intiharın içinde sıkışıp kalmıştı. Dakikalar geçmiyor, saniyeler akmıyordu.
Nefes aldığım her an, ölümden sonraki o hayatının son yedi dakikasının geçmesi gibi gözümün önünde yeniden canlanıyordu. Vücudumun her parçasıyla öldüğümü hissediyordum.
Ve tam da insanların ölürken, son anda yaşamak istemesi gibi, ben de yaşamak istiyordum.
Yaşamak.
Yaşamak.
Yaşamak.
Öyle güçlü bir histi ki...
Her şey sıfırlansın istiyordum. Vücudum işlevini yitirmeden önceki hâlime döneyim istiyordum. Hiçbir şey istemiyordum aslında; sadece yaşamak.
Ne zaman yeniden yaşamaya başladım bilmiyorum. Ne zamana kadar öldüm, onu da hatırlamıyorum.
Belki hâlâ ölüyorum.
Belki artık alıştım.
Belki de sadece yaşıyorum.
Saniyeler akıyor. Dakikalar geçiyor. Saatler günlere dönüşüyor.
Ve bir bakmışım, aylar geçmiş.
Bir yıl olmuş.
Sanırım artık yaşayabiliyorum.

3.18 / Haberin var ölüyorum