@araftanbiri

Öyle bir silmişim ki seni; eskiden hatırlamak canımı acıtıyorken şimdi hatırlayamamak canımı acıtıyor. Artık sesini hayal meyal hatırlıyorum. Kokunu bitmiş parfümünün şişesinden alıyorum. Gözlerini hatırlıyorum, dudağını hatırlıyorum; belki vücudundaki her bir zerreni hatırlıyorum. Sana sarıldığımda hissettiğim sıcaklığı hatırladım şimdi. En acısı da ne, biliyor musun? Ben bir daha bu sıcaklığı hiç hissetmeyeceğim, bunu anlıyorum. Ne bir başka tende ne başka bir kokuda ne de bir çocuğun bir çift gözlerinde seni bulamayacağım. Kalbimde yer edinen ilk ve son kişi olman canımı yakıyor.

Biraz uğraşsaydın benim için, biraz gururunu bırakıp çabalasaydın belki ben yine gururumu ezer sana gelirdim. Biz mutlu değildik, mutlu da olmazdık. Her zaman kalbimde bir acı olurdu. Sana sarılırken bile yüreğim sızlardı. Seni sevmekten bile nefret ederdim belki ama en azından bir şeyler hissederdim. Şimdi bana yaşattığın onca şeye rağmen senden nefret bile edemiyorum, biliyor musun? Benim çektiğim acıların bir zerresini dahi yaşamadan bana ithaf ettiğin şarkıların varken benim acımı hiçbir koşulda kıyaslayamazsın bile. Ama yine de senin de dediğin gibi: "İnsan, başkasının gözyaşını kendi işine yaramıyorsa su sanır."

Seninleyken en son dileğimi hatırlıyor musun? Ölmek için ayaklarına kapanıp gitmeni engelleyecek kadar gururumu ayaklar altına almıştım. Biliyor musun, ben o günden sonra bir daha ölmek istemedim. Bir ayda 15 kilo vermemin sebebi ölmek istemem değildi; seni içimde öldürebilmekti. Ve birinci yılımızın şerefine beyaz güvercinim, ben seni sevmeyi bırakmayı öğrendim. Senin için gözyaşı dökümıyorum artık. İstediğim üniversiteyi kazandım, istediğim bölümü artık okuyacağım. Hani sana bir zamanlar "Acaba yapabilir miyim, denesem mi?" dediğim bölümü artık kazandım.

Evet, belki seninle yaşamayı planladığımız o büyük evde yaşamayacağım; beraber aldığımız tabaklarda yemek yiyemeyeceğiz, o önlüğü sana yemek yaparken giyemeyeceğim. Gerçi seninle alışveriş yaparken en son tartışıyorduk; kendi zevkime göre bir şey alınca benim burnumdan getiriyordun. Ama biliyor musun, artık senin klasik içi boş zevklerinden ziyade rengârenk ev eşyası alıyorum. Eskiden sana bir sürü tatlı yapardım çünkü bitireceğini bilirdim. Şimdilerde tatlı yapmıyorum çünkü bitmeyecek, biliyorum. Ama biliyor musun, bitirecek biriyle tanıştım. Benim kalbimi senden daha çok kırıyor. Ama biliyor musun, onun için ağlamak senin için ağlamaktan çok daha iyi geliyor bana. Çünkü o hayatımdan çıkarsa ben ölmeyeceğim; bunun sebebi benim katilimin sen oluşundan başka bir şey değil tabii ki.

Bugüne kadar seni düşünmemek için elimden gelen tüm çabayı sarf etmiştim, biliyor musun? Tüm anılarımızı beynimin en ücra köşelerine saklamıştım. Seninle kurduğumuz tüm hayalleri silmiştim. Ama karşıma çıkan tek bir fotoğraf benimle alay etti bugün; ayrıldığımız günlerden kalma bir fotoğraf. O yüzden bugün seni güzel bir şekilde yâd ettim. Sana karşı nefretim, dediğim gibi, yok şu an. Fakat ayrılığımızın başlarında kafamda durup tekrar eden sözü sana tekrardan iade etmek isterim: Umarım ahımla yaşar, beddualarımla geberirsin. Sağır olman dileğiyle... 🌸