@azraetmoi

Bir zamanlar, derin ve gizemli bir ormanda bir aile yaşarmış. Gündüzleri bahçe işlerini özenle yapar, geceleri ise erkenden evlerine çekilirlermiş. Çünkü bu ormanda, geceleri ortaya çıkan ve insanları korkutan bir yaratık yaşarmış.

Bu yaratık, yalnızca görünüşüyle değil, insan seslerini taklit edebilme yeteneğiyle de dehşet saçarmış. İnsanlar geceleri dışarı adım atmaya cesaret edemez, yalnızca evlerinin güvenliğine sığınırmış.

Bir akşam, ailenin küçük kızı oyun oynarken zamanın nasıl geçtiğini fark etmemiş. Hava kararmaya başlayınca korkmuş ve hızla eve koşmuş. Fakat eve vardığında kapı kilitli, perdeler sıkıca kapalıymış. Kapıya vurmuş ve ağlamaya başlamış.

İçeriden babasının sesi duyulmuş: “Kimsin?"

Kız, titreyen sesiyle yanıtlamış: “Baba, kapıyı aç, ben küçük meleğinim.”

Ama içeride kızın kardeşleri de varmış. Babası korkmuş, inanmakta zorlanmış ve gözlerinden yaşlar süzülürken fısıldamış:
“Canım kızım, kardeşlerini tehlikeye atamam. Nasıl açabilirim kapıyı?”

Küçük kız daha çok ağlamış: “Babacığım, beni burada bırakmaya kıyamazsın! Bana inan, yaratıktan korkuyorum!”

Babası derin bir üzüntüyle düşünürken aklına bir fikir gelmiş: “Canım kızım, ayağındaki halhalın sesini duyur bana.”

Ve böylece, bu çaresiz ama sevgi dolu an, bir şarkıya dönüşmüş.