@denizinendibi

Bazı yerler karanlık olduğu için korkutucu değildir. Bazı yerler, insanın kendi varlığını bile sorgulamasına neden olduğu için karanlıktır. Orada gözlerin hiçbir işe yaramaz. Çünkü insan bazen görmek için ışığa değil, anlamaya ihtiyaç duyar.O rüyada beni en çok rahatsız eden şey hiçbir şey görememem değildi. Görmediğim hâlde bir şeylerin orada olduğundan emin olmamdı. Belki de bilinmezlik dediğimiz şey, boşluk değil; görünmeyen ihtimallerin ağırlığıdır. Kıpkırmızı hilal uzun süre aklımdan çıkmadı. Neden parlayan her şey aydınlatmak zorundaymış gibi düşünüyoruz? Belki de bazı ışıklar, karanlığı bitirmek için değil, onu daha görünür kılmak için vardır. İnsan bazen gerçeği ışıkta değil, gölgesinin uzadığı yerde fark eder. Saat seslerini düşündüm sonra. Zaman gerçekten ilerleyen bir şey mi, yoksa biz mi ona ilerliyormuşuz gibi inanıyoruz? Eğer zaman sadece insanın icadıysa, neden bir tıkırtı bile kalbin ritmini değiştirebiliyor? Belki de saatler zamanı ölçmez. Sadece bize sonlu olduğumuzu hatırlatır. Bir de nefes... O karanlığı içime çektiğimi hissettim. O an aklıma tek bir soru geldi: İnsan gerçekten dışındaki dünyayı mı içine çeker, yoksa zaten içinde taşıdığı karanlığı mı fark eder? Belki de hiçbir karanlık dışarıdan gelmez. Sadece uygun bir sessizlik bulduğunda kendini göstermeye başlar. Arafta olmak da düşündüğümüz gibi iki dünya arasında sıkışmak olmayabilir. Belki araf, insanın artık eski benliği olamadığı ama yenisine de dönüşemediği o ince çizgidir. Ne geriye dönebilir ne de ileri gidebilir. Sadece bekler. Ve bazen en ağır ceza, hareket edememek değil; neden beklediğini bilmeden beklemektir. Belki de insanın en büyük yanılgısı, her şeyin bir anlamı olduğuna inanmaktır. Çünkü anlam aramaya başladığın anda sessizlik bile sana cevap vermek zorunda kalır. Oysa evrenin en dürüst tarafı, hiçbir açıklama yapmamasıdır. O geceden sonra şunu düşündüm: Belki de korku, karanlıkta kaybolmak değildir. Korku, karanlığın seni senden daha iyi tanıdığını fark etmektir