@denizinendibi

‘Bazen her şey küçük bir kar küresinin içinde gibi geliyor. Dışarıdan bakınca sakin, neredeyse huzurlu ama içi sürekli hareket halinde. Birisi hafifçe sarsmış gibi; ya da belki hiç durmamış gibi. Camın dışı var, “gerçek dünya” dedikleri yer. Orada insanlar yürüyor, konuşuyor, bir yerlere yetişiyor. Ama ben bazen içeride kalmışım gibi hissediyorum. Sanki her şey o camın dışında oluyor da bana sadece bulanık bir görüntüsü kalıyor. İlginç olan şu: Kürenin içinde olmak tamamen kötü değil. Orada bir düzen var. Küçük de olsa bir kontrol hissi. Kar taneleri nereye düşecek, ne zaman duracak belli değil ama yine de hepsi aynı alanda dönüyor. Dışarısı ise daha büyük ama daha… kontrolsüz. Bazen elimde olduğunu unutuyorum o kürenin. Sanki ben içindeyim de biri beni izliyor gibi. Bazen de tam tersi: ben dışarıdayım, ama içerideki şeyi ben yönetiyorum. İki taraf da doğru olabiliyor aynı anda. Bu biraz rahatsız edici. En tuhafı, alışıyorsun. Kar hiç durmasa bile bir süre sonra “normal” geliyor. Hatta bazen durursa eksik gibi hissediyorsun. Sessizlik bile fazla yüksek olabiliyor. Belki mesele kürenin içinde olmak ya da dışında olmak değil. Belki de sadece camın ne kadar kalın olduğunu fark etmeye çalışıyorumdur. Ama o camı gerçekten kim koydu, onu hatırlamıyorum.’