@denizinendibi

‘Bazı rüyalar uyandıktan sonra silinir. Sanki hiç yaşanmamış gibi dağılır giderler. Ama bazıları vardır ki gözlerini açsan bile peşini bırakmaz. Gün ışığına rağmen odanın bir köşesinde beklemeye devam ederler. O evi düşünmeden edemiyorum. İçindeyken huzurlu görünüyordu. Eski eşyalar, ahşap kokusu, sessizlik... Her şey insana ait gibiydi. Ama insan, bazen en büyük tuzağın güven hissi olduğunu unutuyor. Bir yer ne kadar sıcak görünürse görünsün, kaçamıyorsan orası ev değil; sadece daha güzel dekore edilmiş bir kafestir. Belki de beni en çok korkutan şey kapının sonsuz bir boşluğa açılması değildi. En azından boşluk dürüsttü. Bana ne olduğunu saklamıyordu. Asıl korkutucu olan, o ana kadar evin bana hiçbir şey hissettirmemesiydi. Çıkmak isteyene kadar her şey normaldi. Sanki tutsak olduğunu anlamadığın sürece hiçbir sorun yokmuş gibi… Bir de o kahkaha. Hâlâ kulaklarımda değil de zihnimin bir yerinde yankılanıyormuş gibi geliyor. İnsan dışarıdan gelen bir sesten kaçabilir. Ama kendi düşüncelerinin arasına karışan bir sesten nasıl kaçar? Bazen düşünüyorum da, belki de korku karanlık değildir. Belki korku, seni rahatsız edecek hiçbir şey yokmuş gibi davranan sessizliktir. Ve belki de gerçek hapishanelerin duvarlara, kapılara ya da kilitlere ihtiyacı yoktur. İnsan, çıkış aramaya başladığı anda tutsak olduğunu fark eder.’