@fatma01
Bugün size dün akşam denk geldiğim bir şeyi anlatıcam.
Şimdi iki erkek kardeş var biri 9 biri de 6 7 yaşlarında. Küçük olan abisinin saçını çekiyor, abisi de çocuğa vuruyor. (Ama buraya dikkat abi de sadece 9 yaşında!) Abisi vurunca küçük kardeş ağlıyor, babası da "ne vuruyorsun" diye büyük oğluna kızıyor ve büyük dediğimiz dokuz yaşındaki çocuk şöyle ağlamaya başlıyor "Yine ben ya? Yine benim yüzümden! Hep ben"
Şimdi gelelim asıl konuya aileler çocuklarını çok seviyor ve ayrımcılık yapmıyorsa(sadece bu olay değil genele söylüyorum) dokuz yaşındaki bir çocuk bu cümleyi nasıl kurabilir? Cevap? Şahsen ben yazarken bile ekrana öylece bakıp kaldım
(Maalesef yaşanmış bir olay)
Şimdi iki erkek kardeş var biri 9 biri de 6 7 yaşlarında. Küçük olan abisinin saçını çekiyor, abisi de çocuğa vuruyor. (Ama buraya dikkat abi de sadece 9 yaşında!) Abisi vurunca küçük kardeş ağlıyor, babası da "ne vuruyorsun" diye büyük oğluna kızıyor ve büyük dediğimiz dokuz yaşındaki çocuk şöyle ağlamaya başlıyor "Yine ben ya? Yine benim yüzümden! Hep ben"
Şimdi gelelim asıl konuya aileler çocuklarını çok seviyor ve ayrımcılık yapmıyorsa(sadece bu olay değil genele söylüyorum) dokuz yaşındaki bir çocuk bu cümleyi nasıl kurabilir? Cevap? Şahsen ben yazarken bile ekrana öylece bakıp kaldım
(Maalesef yaşanmış bir olay)
5 beğeni3 yorum
Yorumlar
şöyle bir çocuk var diyelim 7 yaşında kardeşi yok ve annesinin babasının göz önünde oluyor. Fakat şimdi o 7 yaşındaki çocuğun kardeşi olmuş diyelim ve ailelerin gözünde ikinci çocuk “küçük” olarak bakıldığında 7 yaşındaki çocuk için bakış açısı değişiyor ve “büyük” kalıbına giriyor. Abi/Abla şekilde bakıldığından dolayı 7 yaşında olsa bile sorumluluğu oluyor “sen büyüksün”, “kardeşin küçük” anlayışlı olmasıda, beklentileri yüksek oluyor ebeveynlerin
@tylvnxs saçma 9 yaşında büyük falan değil
@tylvnxs aileler istemeden, fark etmeselerde iki çocuk arasında karşılaştırma oluyor diye düşünüyorum🫠