@fyweeps

"uzlet benimle sohbet etmekten kaçmıyordu; aksine her sabah, her zaman olduğu gibi ona katılmam için beni masasına çağırıyordu. içinde yozlaşmış adamın saf hıristiyan kişiliğine uyuşmayan birleşmeyen bir tarafı vardı. konuşmalarında, hareketlerinde olabildiğince sıradan davranıyor, her eyleminden, sözünden diline, tavırlarına belli bir çekicilik katan o ilginç taraf çıkarılabiliyordu. benim için artık etten kemikten değil, mermerden yapılmış gibiydi; gözleri soğuk, parlak, mavi bir mücevherdi sanki; dili konuşan bir enstrümandı sadece, daha fazlası değil."

—Charlotte Brontë.