@galaksininsesii
Maskelerin Ardındaki Gerçek
Hayatımızın belli dönemlerinde, bir sebeple dünyamıza dahil olan insanlar olur. Kendilerini bize o kadar kusursuz tanıtırlar ki, onlar hakkında en ufak bir olumsuz düşünceye yer bırakmayız. Yaptıkları küçük hatalar bazen gözümüze çarpar ama asıl büyük yanlışları görmememiz için görünmez bir el gelir ve biz fark etmeden gözlerimizi kapatır. Kendi içimizde bir şeylerin ters gittiğini hissetsek de, o kapanan gözün karanlığında gerçeği seçemeyiz.
Ta ki o elin parmakları arasından sızan gerçekleri görmeye başlayana kadar...
Bir şeyler görürüz, içimize zehirli bir şüphe düşer. Önce kendimizi sorgularız: "Bana mı öyle geliyor acaba?" deriz. Kendi içimizdeki bu çelişki, zamanla bizi içten içe kemirmeye başlar. Gözümüzü kapatmaya çalışan o eli, şüphelerimizin gücüyle usulca itmeye çalışırız. Sonra sanki ilahi bir yardım gelir; ruhu temiz insanlar çıkar karşımıza. Gözümüzün üzerindeki o ağır el nihayet kalktığında, kendimizi dahi suçladığımız her şeyin sadece bir şüphe değil, acı bir gerçek olduğunu anlarız.
Bu gerçekle canımız çok yanar. Ailemizin bile sofrasına oturtacak kadar güvendiği birinin bu ihaneti karşısında darmadağın oluruz. Uzun süre aynı soruyu sorarız: "Bunu bana nasıl yapabildi?" Ama kalbi asıl dağlayan, ruhu asıl yoran o asıl soru gelir: "Ben bunu bunca zaman nasıl anlamadım?"
Zaman geçtikçe anlıyorum ki; anlamamamın sebebi benim dikkatsizliğim değil, kalbimin temizliğiymiş. Ben dünyayı kendi aynamdan izlediğim için, kimsenin bu kadar ustaca bir maske takabileceğine ihtimal vermemişim. O kırgınlık, ilk başta ağır bir taş gibi göğsüme otursa da, şimdi beni güçlendiren bir kaleye dönüşüyor.
Şimdi o insana değil, kendime olan güvenimi tazeleme vakti. Çünkü o elin gözümden çekilmesi bir ceza değil, bir ödül. Artık hayatıma girenleri sadece sözleriyle değil, ruhlarının yaydığı o sessiz enerjiyle tartmayı öğreniyorum. Canımı yakan bu ağır tecrübe, aslında hayatın bana sunduğu en keskin görme biçimi. Bir daha kimsenin gözlerimi kapatmasına izin vermeyecek kadar aydınlanmış, kırılan yerlerimden çok daha güçlü bir şekilde ayağa kalkmış durumdayım.
#mywriting #inlife #benimyazım #tabelasızlar #lal
Hayatımızın belli dönemlerinde, bir sebeple dünyamıza dahil olan insanlar olur. Kendilerini bize o kadar kusursuz tanıtırlar ki, onlar hakkında en ufak bir olumsuz düşünceye yer bırakmayız. Yaptıkları küçük hatalar bazen gözümüze çarpar ama asıl büyük yanlışları görmememiz için görünmez bir el gelir ve biz fark etmeden gözlerimizi kapatır. Kendi içimizde bir şeylerin ters gittiğini hissetsek de, o kapanan gözün karanlığında gerçeği seçemeyiz.
Ta ki o elin parmakları arasından sızan gerçekleri görmeye başlayana kadar...
Bir şeyler görürüz, içimize zehirli bir şüphe düşer. Önce kendimizi sorgularız: "Bana mı öyle geliyor acaba?" deriz. Kendi içimizdeki bu çelişki, zamanla bizi içten içe kemirmeye başlar. Gözümüzü kapatmaya çalışan o eli, şüphelerimizin gücüyle usulca itmeye çalışırız. Sonra sanki ilahi bir yardım gelir; ruhu temiz insanlar çıkar karşımıza. Gözümüzün üzerindeki o ağır el nihayet kalktığında, kendimizi dahi suçladığımız her şeyin sadece bir şüphe değil, acı bir gerçek olduğunu anlarız.
Bu gerçekle canımız çok yanar. Ailemizin bile sofrasına oturtacak kadar güvendiği birinin bu ihaneti karşısında darmadağın oluruz. Uzun süre aynı soruyu sorarız: "Bunu bana nasıl yapabildi?" Ama kalbi asıl dağlayan, ruhu asıl yoran o asıl soru gelir: "Ben bunu bunca zaman nasıl anlamadım?"
Zaman geçtikçe anlıyorum ki; anlamamamın sebebi benim dikkatsizliğim değil, kalbimin temizliğiymiş. Ben dünyayı kendi aynamdan izlediğim için, kimsenin bu kadar ustaca bir maske takabileceğine ihtimal vermemişim. O kırgınlık, ilk başta ağır bir taş gibi göğsüme otursa da, şimdi beni güçlendiren bir kaleye dönüşüyor.
Şimdi o insana değil, kendime olan güvenimi tazeleme vakti. Çünkü o elin gözümden çekilmesi bir ceza değil, bir ödül. Artık hayatıma girenleri sadece sözleriyle değil, ruhlarının yaydığı o sessiz enerjiyle tartmayı öğreniyorum. Canımı yakan bu ağır tecrübe, aslında hayatın bana sunduğu en keskin görme biçimi. Bir daha kimsenin gözlerimi kapatmasına izin vermeyecek kadar aydınlanmış, kırılan yerlerimden çok daha güçlü bir şekilde ayağa kalkmış durumdayım.
#mywriting #inlife #benimyazım #tabelasızlar #lal
3 beğeni0 yorum