@galaksininsesii

Merhaba Tabelasızlar,
Sizlere bir hikayem var.

Işığını Arayan Denizci ve Gece Ormanı:

Bir varmış, bir yokmuş... Kalbinin derinliklerinde bitmek bilmeyen bir merak ve sırtında hayatın yükleriyle yürüyen bir yolcu varmış. Bu yolcu, her yanı sık ağaçlarla kaplı, patikaları sürekli yön değiştiren gizemli bir ormandan geçiyormuş.

Yolcu, bazen ağaçların gökyüzünü tamamen kapattığını hisseder, nefes alacak bir boşluk ararmış. Sırtındaki heybede ise başkalarının bıraktığı taşlar, geçmişin getirdiği rüzgarlar ve "Acaba doğru yolda mıyım?" sorusunun ağırlığı varmış. Yolcu yorulduğunda, ormanın kuytu bir köşesinde yanan küçük bir kamp ateşinin yanına otururmuş. O ateşin başında, gölgelerle savaşmak yerine onlara bakıp anlamaya çalışırmış.

Ateşin çıtırtısı ona şunları fısıldarmış:
"Ağaçların sık olması, güneşin bir daha hiç doğmayacağı anlamına gelmez. Sadece göğe bakmak için doğru boşluğu bulman gerekir."

Yolcu, her dertleştiğinde heybesindeki o ağır taşlardan birkaçını ateşin kenarına bırakır, hafifler ve ormanın derinliklerindeki o puslu patikada yürümeye, aramaya ve en önemlisi kendi ritmini bulmaya devam edermiş. Çünkü o orman aslında onun zihni, patikalar ise hayatının ta kendisiymiş.

Buraya bir hikaye ayracı bırakalım ve şimdi sözü bu satırları okuyan sizlere verelim...

Sizce Yolcu haklı mı? Eğer siz bu gizemli ormanda yürüyen o yolcunun yerinde olsaydınız; sırtınızdaki heybede başkalarının bıraktığı taşları taşımaya devam mı ederdiniz, yoksa ilk kamp ateşinde hepsini ardınızda mı bırakırdınız?

Ormanın sık ağaçları arasında kalsaydınız: Karanlık çöktüğünde sizi en çok korkutan şey yolunuzu kaybetmek mi olurdu, yoksa aslında gitmek istediğiniz o asıl yeri kendinize bile itiraf edememek mi?

Yolcunun heybesini düşünün: Hayatınızın bir döneminde sırf etrafınızdakiler mutlu olsun ya da işler yürüsün diye, aslında size ait olmayan hangi yükleri sırtlandınız? Yolcuya bu yolda vereceğiniz en büyük tavsiye ne olurdu?

#lal #birhikayemvar #tabelasızlar #galaksininsesii