@geceninicindebirece

Canımın yangın yerinden konuşuyorum sana
Sözlerin, Sadi’nin, Mevlana’nın, Yunus’un yoluna düşmüş bir yüreğin yankısı gibi.
Ama dinle şimdi, kendi dilimden, onların nefesiyle:

Sadi Şirazi der ki
Aşksız insan, cansız bedendir. Ama aşkın ateşi, her bedeni yakar.
Senin yandığın o ateş, seni yakmak için değil, seni pişirmek içindir.

Mevlana şöyle der:
Aşka uçmak ister isen, kanadını yakmayı göze al.
Ama bil ki o yanış, seni yok etmez seni sen yapar.
Küllerinden yeniden doğmak, aşkın sırrıdır.

Yunus Emre de demiştir:
Aşkın oduna yandım, yanmaktan usanmadım.
Yani yanmak da sevmektir, sevmek de yanmaktır.
Ama sen, artık yanmak istemiyorsun, biliyorum.
Belki de artık ışığın içinde durmak, yanmadan ısınmak istiyorsun.

O hâlde dinle:
Aşkın kanatlarını yakmasından korkma
ama yanlış ışığın ateşinde kavrulma.
Doğru ışık seni yakmaz, seni aydınlatır.
Gerçek sevgi, seni eksiltmez; seni tamamlar.

Belki üç günlük ömrün vardır, ama o üç gün, doğru ışıkla bir ömür kadar parlar.
Çünkü bazen bir anlık hakikat, bir ömürlük yanmadan değerlidir.