@gizemvnr

Karanlık, Korku ve Haz


Yaşasam sanki ufak bir şey daha, korkuyorum üstesinden gelemem diye; kalbim dayanamaz diye. İlk defa hissediyorum var olan gücümün sınıra ulaştığını. Korkmazdım ben eskiden tek bir şeyden bile, ürküyorum şimdi her bir durumdan. Eskiden yitirmek isterdim yaşamımı; şimdi anladım ki ne aptalmışım... Varıyorum farkına bugünlerde yaşamanın değerinin. En çok da günün erken bir saatinde, sakin, minik bir kahve dükkanında, arkada çalan nostaljik şarkılar eşliğinde yudumlarken kahvemi idrak ettim ediyorum hayatın anlamını. Hayat ufak lahzalarda anlaşılırmış meğer; ne bütün zaman ömür koşturmasındayken ne de yapayalnız, boş geçen zamanlarda... Bazen tüm koşturmanın arasında, nefes almak için bir süre durduğunda; bazen ise yapayalnız, boş geçen bir an gibi gözüken ama düşüncelerle boğuştuğun o sırada kaçmak isterken her şeyden, anlaşılırmış meğer küçük zaman dilimlerinde hayat. Ama bir kere kök salmışsa her şeyi arkada bırakıp sonsuz bir uykuya dalma arzusu; ne yaparsa yapsın, ne yaşarsa yaşasın insan, kaçamazmış o karanlık imgelerden... Kasvetli ama korkunç bir hazza varacağı mefkuresinden; zulmet dolu ama o karanlıkta hissedeceği huzur düşüncesinden.

Gizem A.