@izsizce

bazı şeyleri insan kendiyle konuşmaya bile utanıyordu, kendine bile yazamıyordu. kelimeler çıkmıyordu, ne kadar göz önünde de olsa aktarılamıyordu herhangi bir somut varlığa. kendinden kaçırıyordu insanı o hisler, o duygular. yazamayınca çoğalıyordu ancak tanımlanabilecek şeyler de değildi. yeni olan her şey böyle olurdu zaten, yadırganırdı yeri. göz önünde oluşu bile bir korku verirdi, bilinmeyenden korkardı insan. bir şekilde hep bildiğimiz hislere koşardık. belki de, bilindik acıları bilinmedik mutluluklara tercih ediş sebebimiz de buydu.

#anka