@jiyam

insan kendi yıkımını zamanla azar azar inşa edermiş. bir sabah uyanıp da bakınca anlıyor. eskiden adımlarını izlemekten keyif aldığın uzun sokaklar, şimdi ayağının altından kayıp giden dipsiz birer boşluk gibi. bir tını yeterdi zihnindeki karmaşayı susturmaya, şimdiyse en ufak bir fısıltı bile içindeki kırık dökük yerleri kanatmaya yetiyor. bir zamanlar göğsünü kabartan ne kadar inancın ne kadar çocukça hevesin varsa, hepsini meşum yolculukta birer birer yol kenarına bıraktın. bir zamanlar gökyüzüne bakıp yönünü bulurdun, şimdi gözünün hizasındaki duvara toslayıp duruyorsun. en ufak bir ses çıksa evde neşeyle kapıya koşardın, şimdi telefon çalsa arkana bakmadan kaçmak istiyorsun. sokak lambalarının altında yürümeyi severdin, karanlık basınca şehir üzerine çöküyor sanıyorsun artık. bir insanın gözlerinin içine çekinmeden bakardın hani? şimdi aynadaki kendi aksinden bile bakışlarını kaçırıyorsun. yağmur yağsa pencerelere koşar, camdaki damlaları yarıştırırdın. şimdi o damlaların süründüğü cam kadar soğuk ve donuksun. kalabalığın ortasında kahkahası en çok çıkan sendin, şimdi koca bir odada kendi nefesinin gürültüsünden utanıyorsun. artık bir zamanlar olduğun o adama dönüp baksan, onu ne tanıyabilirsin ne de elini uzatıp tutabilirsin. sadece durmuş, kendi sessizliğinin altında ezilen bir yabancıyı izliyorsun tutunduğun her dalı ellerinle kırdın. hiçbir yere ait değilsin artık.

#parçalıbulutlujiyan