@kimbumutludepresifya

Çocuk yazıyordu.
Yazıyor, yazıyor, yazıyordu.
Kelimeler aklından taşıyor,
parmaklarına yetişemiyordu.

Sonra bir ses:
“Ah yazık… harfleri yine karıştırdı.”
Bir başka ses:
“Salak bu çocuk.”
Dediler.
Defalarca dediler.
Öyle çok dediler ki
çocuk bir yerden sonra kendi iç sesi sanmaya başladı onları.

Yıllarca salak olduğuna inandı.
Eksik olduğuna, bozuk olduğuna…
Tanrı’nın onu yanlış yazdığına inandı.

Normalin ne demek olduğunu bilmeden büyüdü o çocuk;
ama normal olmadığını hep bildi.
Şimdi herkes ona aynı şeyi söylüyor:
“Normal ol.”
Oysa artık çocuğun en büyük korkusu
normal olmak.

Çünkü yıllarca dışarıda bırakılan biri,
içeri girmekten de korkar.

“Ah, yine harfleri mi karıştırdı?”
“Ah yazık çocuğa…”

Bırakın.
Bu çocuk böyle kalsın.
Kabullendi artık
normal olmayışını.

Bir kahkaha patlatır,
sanki hiçbir şey olmamış gibi güler,
omzunu silkeler, geçer gider.
Ama kimse bilmez;
her kahkahasında
bir zamanlar defterinin başında ağlayan
küçük bir çocuk yankılanır.

Ve kimse bilmez;
insan bazen harfleri değil,
kendine söylenen bütün çirkin cümleleri karıştırır.

-Su