@kirazrenginde

Biri beni, ben beni duymuyorken bile duyacak kadar yakınsa; o kişi ya ecelimdir ya da beni ebediyete sürgün edecek kişi. Bırak, kimse duymasın pencere ardından sesimizi. Çünkü bazı sırlar, ancak sahibinin sustuğu yerde kendine bir yuva bulur. Biz bu sessizliğin haritasını çizelim; kelimelerin kifayetsiz kaldığı o kör düğümde, sadece kalplerimiz birbirinin lisanını bilsin. Dünya gürültüsünden kaçtığımız bu kuytuda zamanın hükmü geçersizdir; zira ebediyet dediğin, iki ruhun aynı anda sustuğu o kısacık andan ibarettir. Varsın dışarıda hayat akmaya devam etsin; biz, kendi sessizliğimizin mimarları olarak kilit vuralım kapımıza.