@kirazrenginde

Ucu bucağı görünmeyen o kadim yolda ilerliyorsun. Geride ayak izlerini değil, bir hayatın sızan son kırıntılarını bırakıyorsun. Bu el değmemiş, bu saf beyazlığı ne cüretle kirletebilirsin?
Tek gayesi, babasının ruhunu teslim ettiği o lanetli toprağı bulmaktı; oysa artık elleri, bizzat döktüğü kanla mühürlüydü. Bu eşikten geçip de masum kalmak mümkün müydü? Sen, Manolya... Babanın o kör kuyularda bile lekesiz bir adam olduğuna mı inanıyordun? Ne büyük bir gaflet.