@naifbir_ruh

Kimi zaman ne kadar da güçlü hissediyoruz kendimizi.. Bir an acizliğimizi unutuveriyoruz.. Kaf dağına uzanııyor gözlerimiz.. Emin adımlarla ufka doğru yürüyoruz.. Ellerimizle yıldızlara uzanıyoruz.. Sonra ansızın, durduruyor ufacık bir şey adımlarımızı.. Kaf dağına diktiğimiz gözlerimiz dinlemiyor bizi ve kapanıyor bir anlığına.. Bir anlığına içimize bakıyoruz.. Ve ne kadar aciz olduğumuz gerçeği vuruyor yüzümüze.. Daha kalbimizin atışına hükmedemezken, başka hayatlara hükmetmeye çalışmak, ne büyük ahmaklıkmış anlıyoruz.. Ben ben deyip durduğumuz benliğimizin aslında ne kadar da güçsüz olduğunu görüyoruz.. Yürüdüğümüz ufkun sahibini görüyoruz.. Uzanıp ulaşamadığımız yıldızların Yaradanını görüyoruz.. Kendi acizliğimizi gördükçe O'nun kudretinin büyüklüğünü anlıyoruz..

Peki kendi acizliğimizi ne kadar görüyoruz..?

*.*