@nondescripty

Merhabalar, buraya içimi dökmek istiyorum biraz. Normalde içimi dökmek için günlük kullanıyorum ama bugünlük paylaşmaya ihtiyacım var sanırım. Öncelikle ismim İzgi ve 17 yaşındayım. Hukuk hedefliyorum kazanırsam gideceğim umarım:) Çocukluğumdan beri hep gürültülü bir ortamda büyüdüm, annem babam hep kavga eden insanlardı, birkaç kez boşanma girişiminde bulunup vazgeçtiler daha sonra. Hayatta kimse tarafından sevildiğimi hissetmedim annem babam da dahil olmak üzere, ilkokula başladığım zaman annemler benimle pek ilgilenmemeye başlamışlardı. Annemin haklı sebepleri vardı en azından, depresyon dönemindeydi ve benimle ilgilenecek gücü yoktu, babam onu fiziksel ve ruhsal olarak kötü bir duruma sokmuştu. O dönem maddi durumumuz kötü olmamasına rağmen babam kitap parasını, okul masraflarını vs. karşılamak istemedi. Hep ona yük olacağımı düşünüyordu. Tek başıma otobüse binip okuldan kaçtığımı, eve dönene dek beni aramadıklarını hatırlıyorum. Sonra ortaokula geçtim, o sıralar kilo problemimin olduğu dönemlerdi. strese girdiğim zamanlarda çok fazla yemek yiyordum, bu sebeple o dönemde zorbalığa uğramıştım. Okulun tuvaletinde sürekli ağladığımı hatırlıyorum. O dönem hoşlandığım bir çocuk vardı sınıfta, edebiyata ilgisi var diye 26 A4 kağıdına duygularımı anlatan cümleler yazmıştım, sınıfta bu durum bir şekilde yayılmıştı, herkes benimle alay ediyordu. Mezuniyete bile gidememiştim. Liseye başladığımda aynı zorbalığa uğramamak için kiloma dikkat etmeye başladım,neredeyse hiç yemek yemiyordum, makyaj yapıyordum. Kendi çapımda güzel olmaya çalışıyordum sanırım. Samimi sayılabilecek bir arkadaş grubum vardı. 10. Sınıfta beni tekrardan eski depresyon dönemime sürükleyen olaylar yaşadım. Birkaç kez kriz geçirdim, terapiyle birlikte antidepresan kullanmaya başladım panik atak ve majör depresyon tanısı konulmuştu. Mutlu olmak istemiyordum bu yüzden bütün hapları çöpe attım. Defalarca kez saçlarımı ve bileklerimi kestim. Okula gitmedim, günlerimi tumblrda geçirmeye başladım. Annemin endişesini hissediyordum ama bana hiçbir zaman destek olmaya çalışmadı, kendi dertlerinin arasında beni unuttu. Sonra yavaş yavaş çıkmaya başladım o buhranın içinden, (bana destek olan İngilizce öğretmenim Melike Hoca'm bana annem gibi davrandığınız için teşekkür ederim:') ciddi olarak çalışmaya başladım, para biriktirmeye çalıştım. Hukuk hayalim çocukluğumdan beri vardı, iyi bir avukat olup kendi hayatımı kurmak için çaba harcadım. Kim olmak istiyorsam öyle davranmaya karar verdim. Oturdum, ölmeden önce yapmak istediğim her şeyi bir kağıda yazdım. Kendime sözler verdim, tutacağım bu sözleri dedim.🤍
Şimdi bunu neden burda anlattın demeyin insan bazen nasıl yollardan geçtiğini görmek istiyor sanırım. Umarım okuduysanız sıkılmamışsınızdır pdbskdbsk 💞Okuduysanız teşekkür ederim<3