@nondescripty

bavulumu toplasam kapının eşiğine kadar yürüsem, biliyorum ki gidecek tek bir yerim yok. insan evini arkasında bırakıp gidebilir ama içindeki bu yıkımı hangi şehre taşırsa taşısın, tavan yine üzerine çökecek. kalıp ağlamak istiyorum, hıçkıra hıçkıra, göğsüm yırtılana kadar ağlamak istiyorum ama göz pınarlarım bile buz tutmuş gibi. gitmekle kalmak arasında bir çizgi varmış, ben o çizginin tam altında, karanlık uçurumda kayboldum. ne bir adım ileriye gidebiliyorum ne de bir adım geriye. iki ihtimalin de beni kurtarmayacağını bilmenin çaresizliği içimde öyle bir büyüdü ki, artık nefes almak bile ciğerlerime batıyor. ben bu eşikte, kendimi kaybettim.