@onuncuilhamperisi

Karakterler hep plastiktendi kadınların saçlarının fönü asla bozulmaz dip boyaya asla ihtiyaç duymazlardı, ağlarken sesleri kısılmaz, rimelleri ve burunları akmazdı, ojeleri pul pul dökülmez, tırnakları kırılmazdı, erkekler hep güçlü hep yakışıklıydı asla reddedilmez hep hayranlık duyulurdu, çocuklar hep uyumlu hep akıllıydı, bu karakterlerin asla sivilcesi çıkmaz kıyafetleri hep yeni ve ütülü olurdu, paraları bitmez veya en kritik anda para bulurlardı, acil ve ciddi bir toplantıya gidecekken yağmurda sırılsıklam çamur içine düşmezlerdi, trafikte beklemezlerdi asla markete çıkmazlardı ama dolapları hep doluydu. Akşama ne yemek yapacağım diye düşünmezler yemek yapmaya saatler harcamazlardı buna rağmen sofra hep mükellefti hatta sonrasında bulaşık da yıkamazlardı mutfak da dağılmazdı. Çorapları delinmez kapının üstüne kurusun diye havlu atmazlardı. Toz aldıklarını asla görmezdik ama evleri de hiç tozlanmazdı. Telefonlarının ekranı kırılmaz aradıkları kişi anında telefonu açardı. Israr diye bir şey yoktu lütfen demeleri yeterdi, kurtulmak istediklerinden anında kurtulurlardı gri karakterler hiç yoktu ya iyiler vardı ya da kötüler sonlar genelde mutlu olur sevenler kavuşur kötüler kaybederdi, dedim ya onlar plastiktendi gerçek hayat böyle bir şey değil.