@otopsicireiss

İnsanın bu dünyadaki asıl yazgısı mutluluk değil, yalnızca acının farklı biçimleriyle tanışmaktır. Sanki varoluşumuz, görünmez bir el tarafından ıstırabın çeşitli tonlarını deneyimlemek için kurulmuş bir deney gibi. İnsan her sabah umutla uyanır ama akşam olduğunda anlar ki umut dediği şey, yalnızca acıyı biraz daha geciktiren bir yanılsamadır.Dünyaya dikkatle bakınca şunu fark ediyorum: Acı istisna değildir; tam tersine, düzenin kendisidir. Sevinç dediğimiz şey ise bu düzenin içindeki kısa aralıklardan ibaret. Bir anlığına nefes aldıran boşluklar… Sonra hayat tekrar kendi hakikatine döner: eksikliğe, arzuya ve tatminsizliğe. İnsan arzuladıkça eksik kalır, eksik kaldıkça acı çeker. Ve belki de en trajik olanı şudur: İnsan bu döngüyü fark ettiği anda bile ondan kurtulamaz. Çünkü irade, bizi yaşamaya zorlayan o kör kuvvet, aklımızdan çok daha inatçıdır.
Bu yüzden artık acıya şaşırmıyorum. Onu hayatın karanlık bir kazası gibi değil, varoluşun en dürüst yüzü gibi görüyorum. Belki de insanın gerçek olgunluğu, mutluluğu bulmakta değil; dünyanın özünde saklı olan bu sessiz ıstırabı kabullenebilmesindedir.Çünkü insan en sonunda şunu kavrar:Dünya acıyla dolu olduğu için trajik değildir; asıl trajedi, insanın bu acıyı anlayabilecek kadar bilinçli ama onu değiştiremeyecek kadar güçsüz olmasıdır. Ve belki de düşünmenin en karanlık noktası tam burasıdır: İnsan hakikati gördükçe özgürleşmez, yalnızca ıstırabının bilincine biraz daha yaklaşır.

#acı #ıstırap #varoluş