@otopsicireiss

Sponville aslında çok sert bir hakikati ima eder: İnsan dünyayı sandığı gibi “düşünerek” değil, “severek” anlamlandırır. Çünkü ilgi dediğimiz şey, görünürde aklın yönelimi gibi dursa da kökeninde her zaman bir sevgi biçimi barındırır. Bir şeye yönelmek, ona dikkat kesilmek, hatta ona karşı savaşmak bile aslında ona bağlanmış olmanın başka bir biçimidir.Bu yüzden sevgi yalnızca romantik bir duygu değildir; varoluşun ontolojik motorudur. İnsan sporla, siyasetle, sanatla, bilgiyle ilgilendiğini zanneder; oysa gerçekte sevginin farklı maskeleriyle temas eder. Sevgi çekildiği anda dünya da anlamını kaybeder. Çünkü anlam, nesnelerin içinde değil, onlara yönelen sevginin yoğunluğunda doğar. Camüs’nün sisifos söyleninde ortaya koyduğu o meşhur soruya yaklaşırız: hayat yaşamaya değer mi? Fakat bu soru çoğu zaman yanlış yerde aranır. İnsan hayatın değerini mantıkla değil, sevme kudretiyle ölçer. Sevme yeteneği kuruduğunda dünya anlamsızlaşır; varoluş bir yük haline gelir. Belki de bu yüzden Spinoza mutluluk ile sefaletin tek noktada birleştiğini söyler: insanın neyi ve nasıl sevdiği. Aynı şekilde Sigmunf Freud’un melankoliye dair söylediği şey de buraya bağlanır; depresyon çoğu zaman insanın sevme kudretinin sönmesidir.İnsan aslında anlam arayan bir varlık değildir; sevgi arayan bir varlıktır. Anlam dediğimiz şey, sevginin zihinde bıraktığı izden başka bir şey değildir. Sevgi varsa dünya katlanılabilir olur; sevgi yoksa gerçeklik çıplak ve dayanılmaz bir ağırlığa dönüşür.Belki de bu yüzden insanın en trajik durumu acı çekmesi değil, hiçbir şeye karşı tutku duymamasıdır. Çünkü acı bile hâlâ bir bağdır; hâlâ dünyaya tutunan bir sinirdir. Fakat sevginin yokluğu… işte o zaman varoluş, yavaşça anlamını kaybeden bir boşluk hâline gelir.Ve insanın kaderi belki de şu ikilemde saklıdır:Dünya sevdiğimiz ölçüde yaşanabilir olur; sevemediğimiz ölçüde ise yalnızca katlanılan bir yer hâline gelir.

#sponivlle #camüs #sevgi #anlam #felsefeyitakdimimdir