@otopsicireiss

İnsan, anlamın içinde doğmaz; anlam ihtiyacının açtığı bir yarığın içinde bilince uyanır. Dünya hiçbir şey vaat etmez; vaat eden yalnızca korkan zihindir. Bu yüzden varoluş, bir amaç değil, amaç yanılsamasını sürdüren kırılgan bir dirençtir. Albert Camus’nün sezdiği gibi absürd, dünyanın anlamsızlığı değil, insanın bu anlamsızlığa rağmen anlam istemekte ısrar etmesidir. Yabancılaşma, dünyadan kopmak değil, kendine ait sandığın anlamın senden bağımsız olduğunu fark etmektir. Ve o an insan, hiçbir zaman ait olmamış olduğunu kavrar; Emil Cioran’ın da dediği gibi, uyanmak bazen geri dönemeyeceğin tek sürgündür.