@otopsicireiss

Sylvia plath’ın incir ağacı, yalnızca bir ağaç değildir; o, insan bilincinin çatallanmış kaderidir. The bell jar’da dallarda asılı duran her incir, mümkün olan bir hayatın nabzı gibi titreşir: yaşanmamış aşklar, gidilmemiş şehirler, olunmamış insanlar… Fakat insanın trajedisi seçim yapmaktan değil, seçimin yok ettiği ihtimallerden doğar. Çünkü bir incire uzanan el, aynı anda diğer bütün incirlerin ölüm fermanını imzalar.
Bu yüzden insan bazen dallara bakarak donakalır. Zaman ise merhametsiz bir mevsimdir; bekleyen için hiçbir meyve sonsuza kadar olgun kalmaz. Kararsızlık, varoluşun en sessiz çürümesidir. Ve sonunda incirler birer birer kararır, yere düşer. İnsan ise hâlâ ağacın altında oturur elleri boş, ama kaybettikleriyle ağırlaşmış.