@oylesinebiri0660

Mutlu anları hatırlamak için illa bir acı mı yaşamak gerekir? Çoğu zaman biz fark etmeyiz, mutluluk sessizce akar. Acı ise bağırır, iz bırakır, şekil verir.Bazen geçmişi hatırlamak can acıtır ama işin garibi, tam da bu yüzden geçmişi sevmeyi öğreniriz. O kırık geceler, suskun sabahlar olmasaydı yollarımız kesişmezdi. Bugün olduğumuz kişi de biz olamazdık.O yüzden teşekkür etmek lazım: Her yara, her düşüş, her “neden ben?” dediğimiz ana. Hepsi bizi bugüne getiriyor. Ve belki de önemsiz sandığımız o anlar, aslında hayatın bize bıraktığı sessiz mucizeler.Geçmişimiz, acılarımız, hatalarımız… Hepsi bugünü kuran görünmez taşlar. Onlara minnet duyduğumuzda, hayatın bütün renklerini daha derinden hissediyoruz.