@oylesinebiri0660

Gece, insanın en eski ve en güvenilir dostu bence. Karanlık şehrin üzerine ağır ağır çökerken, dışarının sesi kısmaya başlar ve ister istemez kendimize doğru yürürüz. O anlarda gece, gözyaşlarımızı saklayan bir sırdaşa dönüşür. Kimseye göstermediğimiz kırıklarımızı, suçluluklarımızı, içimize gömdüklerimizi usulca önümüze bırakır; ama bunu asla bizi ele vermek için yapmaz. Tam tersine, sanki avuçlarında görünmez bir mendil tutuyormuş gibi “Tamam, boşalt içini. Bu karanlık kimseye söylemez,” der.