@ranaminel

Birini son görüşünüz olduğunu bilseniz ne kadar dikkatli bakarsınız değil mi? Her bir ayrıntısını aklınıza kazırcasına bakarsınız. Çünkü bilirsiniz zaman herşeyi siler.

Hiç zamanlı gelen ölüm görmedim ben. Her ölüm erken, acı. Hele ölen en sevdiğiniz ise acıdan çok boşluk. Önce adı silinir hafızalardan. Yeni, geçici bir isim verilir "cenaze, merhum". Sonra toprak atarlar üstüne. Sanki ölene değilde senin ruhuna atılır o soğuk toprak. Bir parçanı gömerler ölenle beraber. Eksilirsin, eksilmeye devam edersin. Zamanla alışırsın. Hayır hayır, acından bir şey eksilmez. O acıyla nefes almayı, yaşamayı öğrenirsin. Üstelik isteyerek de yapmazsın bunu. Mecbur bırakılırsın hayat tarafından.

Ben mi? Ben... Ben hala yaşıyorum. En sevdiğimi kaybedeli sekiz sene oldu. Aslında çok da zor geçmedi ya da bana mı öyle geldi acaba? Hala onun için ağladım ama hala yastayım sanırım. Bundandır ki cenazelere katılmaktan korkarım. Ne yapacağımı bilemem, içimi derin bir huzursuzluk kaplar. Elim ayağım birbirine dolanır.

Öleni kalbinde sağ tutup yaşamak kolay da işte bazen bir kelebek, bir şarkı, bir kelime hop, gelir yarana tuz basar. Henüz yara kabuk bile tutmamışken.

Sahi insan sevdiği birini kaybedince ne yapıyordu?
-Rana Minel

#blog