@ranaminel

Güneş doğuyor, sabah oluyor, hayat akmaya devam ediyor. Herşey olması gerektiği gibi ilerliyor. Ben ise olduğum yerde sayıyor gibiyim. Önüme koyduğum hiç bir hedefe ulaşamıyorum. Başarısızlığımın ağırlığı altında eziliyorum. Beynim sisli. Sanki biri kafamın içinde paketlerce sigara içmiş, camı açmamış. Tutunamıyorum. İnsan kendine tutunamazsa nasıl yaşar? Kafamın içinde sürekli konuşan sesler var. Bir türlü susturamıyorum. Uyurken bile susmuyorlar.

Kalk, uyan artık diyorum. İlerlemen lazım. Olduğun yerde saymayı bırak. Olmuyor. Sürekli uykuya çekiliyorum. Uyku kaçışım mı, kabusum mu bilmiyorum. Tek bildiğim yürüyemesem, sürünsem bile ilerlemem gerektiği.
-Rana Minel