@reflection

"Uyanışımın gerçekleşmesi beş yıl sürüyor. Sanki dünyam başıma yıkılmış, oluşan depremde duygularımın mahzeni de yıkılmış gibi geliyor. Hissetmeye başlıyorum. Duyguları küçük bir çocukmuşçasına yeni keşfediyorum. Dünyamın başıma yıkılması bir felaket değilmiş diyorum kendi kendime. Yaşamaya başlamam için bu gerekiyormuş. Öfke, hırs, cesaret... Artık o kadar korkutucu gelmiyorlar kulağa. Karanlık daha bir cezbediyor. Ölümün sessizliği kulağıma bir ninni fısıldıyor.

Artık ne hislerimden ne yaşayacaklarımdan ne de yaşatacaklarımdan korkuyorum.

Ben bu gece, korkuyu öldürüyorum."