@sadeceEda

Bugün, içimde bir yerlere yumuşacık dokunan, hatırladıkça gülümsetecek günlerden biriydi. Sabahın ağırlığını biraz stresle taşısam da gün ilerledikçe o ağırlık yerini hafifliğe bıraktı. Sanki içimde düğüm olan ne varsa birer birer çözüldü. Arkadaşlarımla ettiğim sohbetler, kahkahaların arasına gizlenmiş o samimi anlar, kalbimi sıcacık yaptı. Her cümle, her gülüş bana iyi geldi. Sonra kendimi mutfağa attım; ellerim bir şeylerle uğraşırken zihnim dinlendi, içimdeki karmaşa yerini huzura bıraktı. Belki de en güzel terapi buydu: üretmek, karıştırmak, kokuların içinde kaybolmak… Günün sonunda dönüp baktığımda, stresin bile bu güzel günün bir parçası olduğunu fark ettim. Çünkü onu da yaşadım ve içimden usulca uğurladım. Bugün, bana iyi gelmeyi başaran nadir günlerden biri olarak kalbimde küçük ama parlak bir yer edindi.