@sanane

Gece, dünyayı sessizce sararken…Ay gökyüzünde yalnız dolaşıyordu.O ay… Selene’ydi.Bir gece gözleri yeryüzüne düştü.Ve onu gördü: Endymion.Bir kayanın üzerinde uyuyordu… öyle huzurlu, öyle savunmasız ki…Selene ilk kez sonsuzluğunun içinde bir eksiklik hissetti.İndi. Sessizce yanına oturdu. Onu uyandırmadı.Çünkü o anın bozulmasından korktu.Sadece baktı… sanki bakmak bile sevmekti. Ama aşk büyüdükçe korku da büyüdü.Çünkü Selene sonsuzdu…Endymion ise bir sabah uyanıp yaşlanacak, yok olacaktı.Buna dayanamadı. Zeus’a yakardı.Ve kader yazıldı:Endymion… sonsuz bir uykuya daldı.Ne yaşlanacaktı… ne de uyanacaktı.Şimdi Selene her gece gelir.Onun saçlarını okşar, yüzünü izler…Ama sevdiği adam… hiçbir zaman gözlerini açmaz. Aşkı sonsuzdur. Ama hep yarım kalır.Bir tanrıça…Bir uyuyan adam…Ve aralarında asla tamamlanamayacak bir hikâye.Belki de bu yüzden, ay ışığı hep biraz hüzünlüdür.