@songeceresitali

Özlemişsindir canımın içi... Ne zamandır gelemedim yanına. Kızıyor musun bana? Canımın içi beni görüyor musun? Keşke yanına gelebilsem... Ağlayamayan ben ne zaman aklıma gelsen ağlıyorum. Herkes yoluna bakıyor. Çocukların iyi. Bizler iyiyiz ama içimiz buruk. Evindeki yas bitmiyor. Evine gidince fotoğraflarını görünce burukça gülümsüyorum. Çiçeklerin yeşermiş biliyor musun? Rengarenk olmuşlar. Evin en güzel köşesinde fotoğrafın. Öyle güzel öyle masum gülümsüyorsun ki bize... Sesini unutmaya başladım. Bu ne kadar acı veriyor bilmiyorsun. Canımın içi, toprağını öyle güzel çiçeklendirdik ki, mutlu musun orda? Canımın içi gözümün önünden gitmiyor. Seni o kefenle o soğuk toprağa koydular. Gözümün önünden gitmiyor dayı. Beni her gördüğünde gülerek kız sen mi geldin derdin. Şimdi ben o eve gidiyorum ama sen yoksun. Biliyor musun hâlâ sorana dayımın evine gidiyorum diyorum. Hani öyle ki alışmamışım hâlâ yokluğuna... Az önce galeride gülümsediği fotoğlarfların altında helvanı kavurdukları vardı. Nasıl canım yandı bilemezsin. Dayı helvanı ellerimle kavurdum ben sonra bir tabağa koyup önüme verdiler. Ye dediler. Dayı boğazımda kaldı ağladım. Benim canımın içi ölmüş bana helva verdiler dayı. Senin helvanı... 8 ay oldu canımın içi ama zerre acın geçmedi. Rüyama da gelmiyorsun. Nasılsın bilmiyorum ama şunu biliyorum. Orda çok mutlusun... Bizi bekliyorsun. Keşke beni de alsan yanına...