@sumisali

Bir insanın kalbinde açtığımız iz, bazen tek bir sözün gölgesinden ibarettir. O an, gözlerinde bir parıltı söner; dudaklarının ucunda duran gülüş, suskunluğa gömülür. Biz ise fark etmeden geçeriz o anın içinden, ama vakit ilerleyip yalnız kaldığımızda, o bakış gelir ve içimize saplanır. İşte pişmanlık da tam burada başlar: Ne kadar özür dilesek de geri alamadığımız bir kırılmanın, bizde bıraktığı utançla. Ve insan anlar ki, incittiği yürek aslında kendi vicdanının en derin yerinde kanamaktadır.