@sumisali

Yalnızlık bazen ansızın oturur yanına, kimse çağırmadan. O an bir sessizlik olur ama boşluk değil, farkındalık doludur. Havanın serinliği yüzüne çarpar, kuşlar öter ama sen kendi iç sesini duyarsın en çok. Kalabalıklardan çekilmiş bir gurur gibi, biraz hüzünle, biraz “benim yerim burası” duygusuyla. Kimsenin dokunamadığı bir yerde oturursun; gözlerin uzaklara, kalbin derinlere dalar. İşte o an, yalnız değilmişsin gibi gelir. Çünkü kendinlesindir. Ve bazen bu, her şeyden kıymetlidir.