@thezapkinus

Sürekli aynı şarkıların aynı yerlerine denk geliyoruz
Aynı sabahlara uyanıyoruz, aynı kuşlar ötüyor bahçemizde
Aynı sokaklarda yankılanıyor yalnızlığımız
Aynı yağmur ıslatıyor saçımızı, aynı güneşin hüznünü batırıyoruz
Her gece yatmadan kafamızı kaldırıp gördüğümüz ay ve yıldızlar aynı 
Ama biz her gece farklı bakıyoruz onlara
Her geçen gün ve gece çalıyor ömrümüzden
Her dakika daha da eksiliyoruz
Sen ve ben
Hiç çalınmamış bir şarkının henüz bilinmeyen notaları gibiyiz
Kıtalarca uzayan bir şiirin son demleriyiz 
Kimse bilmez ama herkes görür 
Biz seninle hiçlikte var olmak gibiyiz
Duvarlarımız var bizim, içinde binlerce cümle yankılanıyor sessizce 
Çatlaklarından dünyanın en güzel çiçekleri açmış kollarını gökyüzüne
Gül yüzüne
Toprağımıza unutulmuş, ıssız yerlerde açan bir çiçeğin tohumu düşmüş
Birbirimize hiç söylemediğimiz cümleler geliyor kulağıma rüzgarla
Rüzgar yüzümü değil içimi kesiyor
Bizim anılarımız uçurumun dahi unuttuğu o son adım gibi, varla yok arası 
Ve ben zamanın bile uğramadığı bir yerde bir bakışının izini taşıyorum 
İz bu, ‘burada hiç bir şey olmadı’ demem bile senden bana bir iz
Yine de bekliyorum ama -kendi aptallığımla kaybettiğim seni geri kazanmayı
Hüzünden önceki durgunluk, aşktan önceki boşluk gibi
Rüyasında kendini gören bir düşüm ben
Sana her düşüşümün temsili olarak kendimi yerden yere atıyorum
Yazılmamış bir mektubun boş satırı duygularımla
İçimdeki bizi büyütüyorum

#yeşim