@y1ld1zlar1nalt1nda00

Zamanın omuzlarımıza yüklediği bu ağır hâli düşündükçe içimde derin bir sızı uyanıyor. Ne ara bu kadar savrulduk, ne ara bu kadar eksildik? Bir annenin yüreği, çocuğunu okula uğurlarken huzur bulamayacaksa; bir babanın gözü arkada kalacaksa, biz hangi güvenli dünyadan söz ediyoruz?
Korku, artık gündelik hayatın sessiz bir eşlikçisi gibi. Sokaklarda, okul yollarında, zihinlerimizin en kuytu köşelerinde… İnsan, öğrenmek için çıktığı bir yolda endişe taşır mı hiç? Ama bugün taşıyor.
Bir canın kıymeti bu kadar hafifler mi? Şiddet, bu kadar kolay telaffuz edilir mi? Yanlışın, doğru gibi anlatıldığı; suçun, hikâyeleştirilip sıradanlaştırıldığı bir çağın içindeyiz. Üstelik bu olanlar yeni de değil. Dün vardı, bugün var… Peki yarın?
Daha acısı, kalplerin katılaşması. Bir insanın ardından saygıyla susmak yerine, alay eden sesler yükseliyor. Acı üzerinden bile ayrışan bir dil… İşte insanın içini en çok yoran da bu.
Düşündükçe daralan bir göğüs, yazdıkça titreyen eller… Ve dilde aynı dua: Allah yardımcımız olsun. Çünkü insan, en çok da insanlığını kaybettiğinde kaybolur.
Artık yeter. Biraz vicdan, biraz merhamet… Belki de yeniden başlamak için ihtiyacımız olan tek şey budur.