@y1ld1zlar1nalt1nda00

İnsanlara karşı hep iyi olmaya çalıştım. Kırıldığım yerde bile alttan alan, anlayış gösteren taraf oldum. Fakat zamanla şunu fark ettim: Ben herkesin hatasını affederken, kimse benim hatalarımda aynı inceliği göstermiyordu. Şimdi ben de kendimi korumayı seçince ‘değiştin’ diyorlar. Oysa kimse, bu değişimin ardında ne kadar yorulduğumu, kaç kez içime attığımı bilmiyor. Varsın beni kötü bilsinler. Artık başkaları için kendimden vazgeçmek istemiyorum. Önceliğim artık kendi huzurum ve ailem. Belki de bu yıl öğrendiğim en önemli şey buydu. Bir zamanlar yalnız kalmaktan çok korkardım; şimdi ise tek başıma kaldığım anlarda eskisi kadar kaybolmuş hissetmiyorum. Sanırım büyümek biraz da insanın kendi yalnızlığıyla barışmasıymış.