@yalniz1hikaye

Sanki bir uçurum kenarındayım, dalgalar falezlere vuruyor. Kaburgalarım ciğerlerimi baskılıyor nefes almam gitgide zorlaşıyor. Göz bebeklerim uykusuzluk mağduru, çığlıklar atıyor. Sesim, yüzüm her gün ayrı sahne için makyaj yapılan bir kulis gibi; sürekli başka bir role bürünüyor. Aynaya bakıyorum, gözlerimde nefret var. Kendime olan bir nefret, kendimle olan savaşımın gözlerime yansıması gibi. Bağırıp çağıramadığım, bak bu çok zoruma gidiyor anlasana diyemediğim her şey içime öyle bir oturuyor ki. Dişlerimi sıka sıka susuyorum sadece.
İyi değilim ama kötü de değilim. Sanki hava kapalı, ortamda kar kokusu var ama yağış yok gibi. Arada kalmışlık, hiçlik, nedensizlik ve nereye gittiğimi bilmezlik. Karmaşa içindeyim. Her şey korkunç derecede belirsiz. Umrumda değilmiş gibi, "mükemmel"miş gibi yapa yapa her şeyi boşverdim. Soğuk birisin, diyorlar. Ölüler soğuktur, diyemiyorum.

Neyse ki kedyler var. Kedyleri çok seviyorum.
Umarım onlar da beni seviyorlardır..