@yosungozlu

✉ Sessiz Mektuplar #2. Bugün içimde sana dair büyüyen şeyi inkâr etmeyi bıraktım; çünkü bazı duygular saklandıkça ağırlaşıyor, söylenmedikçe eksik kalıyor. Senin adını düşündüğümde içimde telaşlı bir heyecan değil, tuhaf bir huzur beliriyor; sanki yıllardır aradığım bir cümlenin sonuna nihayet nokta koymuşum gibi. Yanında olmayı hayal ettiğimde kalbim hızlanmıyor, aksine dinginleşiyor; çünkü sen bana kalbimin acele etmesine gerek olmadığını öğretiyorsun. Dünyanın bütün karmaşası arasında sen, sesini yükseltmeden dikkat çeken bir detay gibisin; fark edilmek için çabalamayan ama bir kez fark edilince unutulmayan. Bazen seni düşündüğümde gökyüzüne bakıyorum ve yıldızların aslında uzak değil de sabırlı olduğunu hissediyorum; tıpkı duygularım gibi, parlamak için doğru anı bekleyen bir sabır bu. Sana dokunmadan da yakın hissetmek mümkünmüş, bunu anladım; çünkü bazı insanlar mesafeyle değil, niyetle yakın olur. İçimde senin için kurduğum cümleler süslü değil, gösterişli değil; ama gerçek. Eğer bir gün omzuna hafif bir sıcaklık konarsa, bil ki ben yine seni iyi bir şeye benzetmişimdir; belki uzun bir yolun sonunda görünen ışığa, belki de yorucu bir günün ardından içilen ilk yudum suya. Sen benim için büyük laflar değil, derin bir his oldun; bağırmadan sevilen, acele edilmeden büyüyen, kalpte yerini usulca yapan bir his. Ve eğer bir gün kalbin sebepsizce yumuşarsa, bil ki ben yine seni sevmenin en sakin halini yaşıyorumdur.