@yosungozlu

Zamanın insanları bir anda değil de yavaş yavaş hayatımdan eksiltmesine hâlâ alışamadım. Sanki kimse gitmiyor da herkes biraz biraz uzaklaşıyor gibi… Bir zamanlar “hep buradayız” dediğimiz ne varsa şimdi sadece hatıra gibi içimde duruyor. Ne büyük kavgalar yaşandı ne de vedalar edildi; her şey o kadar sessiz oldu ki, fark ettiğimde çoktan yalnız kalmışım gibi hissettim. Önce mesajlar azaldı, sonra sesler kesildi, sonra da “sonra konuşuruz”lar hiç gerçekleşmedi. İnsan en çok buna kırılıyor galiba; bir şeylerin bittiğini anlamaya bile fırsat bulamadan bitmesine. Zaman kimseyi elimden çekip almıyor aslında, sadece aramızdaki bağı inceltiyor, inceltiyor… ve bir gün koparıyor. Üstelik öyle sessiz koparıyor ki, geriye sadece içimde yankılanan bir cümle kalıyor: biz ne ara bu kadar uzak olduk…