@yosungozlu

Ben, küçücük şeylerden kocaman mutluluklar çıkarabilen biriyim. Ama işte o kadar hassasım ki, bazen aynı küçüklükte bir şey bile içimde derin bir sızıya dönüşebiliyor. Dışarıdan bakıldığında sakin, hatta bazen duygusuz gibi görünebilirim; oysa içimde sürekli konuşan, düşünen, hisseden bir dünya var. Gülümsediğim anlarda bile içimde eksilen bir şeyleri fark ediyorum. Aklım başka şeyler söylerken kalbim bambaşka yerlere çekiyor beni. Ama ben, insanların gözlerimdeki ağırlığı fark etmemesi için yüzüme bir gülümseme kondurmayı seçiyorum. Sessizliğim biraz da bu yüzden… anlaşılmaktan çok, yanlış anlaşılmaktan yorulduğum için.
İlgiden kaçıyorum belki, ama bu kimseye ihtiyacım olmadığı anlamına gelmiyor. Bazen sadece biriyle oturup saatlerce anlamsız, dağınık, saçma ama samimi sohbetler etmek istiyorum. Kalabalıkların içinde kaybolmak değil, onların arasında kendi içime çekilmek bana daha huzurlu geliyor. Çevremde insanlar var, ama ben en çok kendimle kalmayı seviyorum. Çünkü en gerçek, en karmaşık ve en tanıdık yer orası.. yıllar geçtikçe değişir miyim bilmiyorum ama ben bugünkü benle mutlu olmaya çalışıyorum.