@yosungozlu

Adını koyamıyorum. Ne zaman tarif etmeye çalışsam, kelimeler yarım kalıyor. Sanki içimde bir şey var ama ne olduğunu ben bile tam bilmiyorum. Bazen her şey yolundaymış gibi görünüyor; gülüyor, konuşuyor, günümü geçiriyorum ama tam o anların ortasında içimden bir ses usulca hatırlatıyor kendini: “Bir şey eksik.” Ne eksik, bilmiyorum. Bir insan mı, bir an mı, yoksa eski bir ben mi… Sadece hissediyorum. Garip olan şu ki, bu his hiç gitmiyor. Sadece bazı günler sessizleşiyor, bazı günler ise içimi tamamen dolduruyor. Özellikle geceleri… Her şey sustuğunda o his daha da belirginleşiyor. Sanki içimde sürekli yarım kalmış bir cümle var; tamamlanmayı bekleyen ama bir türlü tamamlanamayan. İnsan bazen mutlu olmaya yaklaşırken bile neden geri çekilir? Neden tam “iyi hissediyorum” diyecekken içinden bir şey buna izin vermez? Belki de bu his, kaybettiklerimizden değil, hiç sahip olamadıklarımızdandır. Belki de içimizde taşıdığımız şey bir eksiklik değil, anlaşılmamış bir parçamızdır. Ve belki de en çok bu yüzden geçmiyordur; çünkü biz onu yok etmeye çalışıyoruz, anlamaya değil. Şimdi düşünüyorum da, belki de her şeyin geçmesine gerek yoktur. Bazı hisler kalır; bize kendimizi hatırlatmak için, hâlâ hissedebildiğimizi göstermek için. Ve belki de… geçmeyen şey, aslında en gerçek olandır.